Çok sıkı-fıkısınızdır hani...
Ama şu yoğunluklar hep girer araya hani...
Tam biriniz uygun olduğunda diğeri en meşguldur...
Bir tarafınız hep bir mola vermek ister, ama hayatın gerçekleri, olur ya, rol çalıyordur hep senaryonuzda...
Derken sonunda dersiniz, 'hadi üç-beş hangimiz gelirse, bir atalım kendimizi dışarı, kıralım şeytanın bacağını'...
Sonra bir anda bakarsınız, iki-üç derken, her 'en sevdiğiniz' çıkıp gelmiş, geçerken aramış yolu ordan geçmiş.
Spontaneliktir ya hani en efsanesi... Bu da oluverir bir anda onlardan birtanesi...
Yine de iştir, güçtür dersiniz ya hani. 'Gitmem gerek'lerle başlar gecenin öncesi...
Ama işte hep bu arkadaş ortamı!  Mümkün müdür buluşunca birbirinden ayrılmaları?!
Saatler akar, geceye bağlar, gece uzar, güneş doğar, öğlen olur, gün akşama döner...
Sizi almıştır artık çoktan enerji, sinerjinin akıbetinde, sazlar cazlar eşliğinde...
En güzeli de, birlikte bitirdiğiniz gecenin sabahına birlikte uyandığınızda, başlar ya hani önceki günün kritikleri..
Uzayıp giden kahvaltı keyiflerinin devam ettiği kahve sohbetleri...
Herkes canındır hani...
Hepsi cıvıl cıvıldır hani...
Muhabbetlerinizin en güzel halidir hani...
Mutlu olmanın dayanılmaz hafifliği...
Ne güzeldir F vitamini!

Yunan arkadaşlarımız irdelemişti bu sözcüğün anlamını geçen sene, ortak kelimelerimizi analiz edip, öğrendiğimiz sözlerin anlamını incelerken tek tek. En çok da bu ilginç gelmişti onlara: 'Arkadaş'... "Arka-daş" demiştik anlamına; arkanı dayayabileceğin, birbirinizin arkasını kollayacağınız kişiler onlar demiştik. Onlar da hep böyle bir durum olduğunda kullanmışlardı bu kelimeyi, anlamına dikkatini çekerek 'Arka-daş-ım' demeyi bilmişlerdi sonrasında...

Biz ise bazı kelimeleri ne kadar çok yıpratıyor, değerini ne kadar çok azımsıyoruz aslında dilimizde... Halbuki, bazı kelimeler o kadar anlatıyor ki kendisini, anlamını, önemini kendiliğinden... Arkadaş da tam olarak bunlardan birisi diye düşünüyorum. Yolda karşılaştığımızda selam verdiğimiz, sadece karşımıza çıktığında hatırını merak edip sorduğumuz, sosyal ağlarımızda nezaketen tuttuğumuz ve arkamızı döndüğümüzde az önceki gülen yüz halini korumayacağına emin olduğumuz ve de hayatımızda onlar olmadığında pek de birşey kaybetmeyeceğimizi bildiğimiz kişilerle olan ilişkilerimize 'Arkadaş' denmesini istemiyorum ben. İtirazım var böyle diyenlere! Ne kadar yüzeyselleştiriyor, ne kadar derin bir anlamı olan tek bir kelimeyi yok ediyoruz bu şekilde...

Sırf böyle diyenlere inat, arkadaşlarıma arkadaş demiyorum ben; di-ye-miyorum! Dost diyorum onlara., kardeşim diyorum. Başka kelimeler arıyorum, buluyorum onlara her seferinde. Hakkını vermeli sağlam dostlukların, gerçek ilişkilerin, hatırı sayılır kişilerin diye düşünüyorum.

Değerini de biliyorum, daha bi' şükran duyuyorum, daha bi' sahip çıkıyorum hayatımda onlara...

*Fotoğraflar alıntıdır.